به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، چند روز پیش با جهانبخش سلطانی تماس گرفتم تا جویای احوالش شوم و بپرسم چرا این روزها کمتر او را روی پرده و قاب تلویزیون می‌بینیم. پاسخ، همان بود که بارها و بارها از زبان پیشکسوتان شنیده‌ایم. با همان لهجه شیرین و لحن صمیمی همیشگی گفت: «خب، کاری ندارم. پیشنهادی ندادند، ما هم در خانه نشستیم.»

پرسیدم مشکل از فیلمنامه‌هاست یا اساساً تمایلی به همکاری وجود نداشته؟ مکثی کرد، آهی کشید و آرام گفت: «پیشنهادی ندادند. بالاخره هنر همین است دیگر. ما هم طلبکار کسی نیستیم.» جمله‌هایی ساده، بی‌ادعا و در عین حال تلخ؛ جمله‌هایی که انگار به امضای نانوشته سرنوشت بسیاری از بازیگران باسابقه بدل شده است.

این روایت، تازه و منحصر به جهانبخش سلطانی نیست. پیش از او محمد فیلی در مقطعی، جهانگیر الماسی در زمانی دیگر، و صدرالدین حجازی در روزهای بیماری از همین بی‌توجهی‌ها گفتند. رضا رویگری، با تمام سابقه و محبوبیتش، در دوران سالمندی از بی‌خبری‌ها و نبود کار گلایه کرد و سعید پیردوست نیز نمونه‌ای روشن از همین چرخه فراموشی است. روایت‌ها متفاوت‌اند، اما درد مشترک است؛ خانه‌نشینی، دغدغه معیشت و حس کنار گذاشته شدن.

مخاطبان سال‌هاست که این تناقض عجیب را می‌بینند و می‌شنوند؛ از یک‌سو خبر بیکاری و مشکلات مالی برخی بازیگران پیشکسوت و از سوی دیگر، دستمزدهای نجومی و گاه عجیب‌وغریب در شبکه نمایش خانگی. پارادوکسی که نه فقط سؤال‌برانگیز، بلکه نگران‌کننده است. این شکاف چگونه باید ترمیم شود؟ آیا قرار است پیشکسوتان، تنها زمانی دیده شوند که دیگر در میان ما نیستند؟

به نظر می‌رسد وقت آن رسیده مسئولان نهادها، تشکل‌ها و صنوف هنری، به‌جای صدور پیام‌های تسلیت و در دست گرفتن دسته‌گل برای مزار هنرمندان، در زمان حیات‌شان به میدان بیایند و چاره‌ای بیندیشند؛ چاره‌ای برای شأن، معیشت و حضور فعال بازیگرانی که ستون‌های خاطره‌سازی این هنر بوده‌اند.

جهانبخش سلطانی را مگر می‌شود فراموش کرد؟ بازیگری که در تلویزیون با سریال‌های ماندگارش در ذهن مخاطب جا خوش کرده و در سینما نیز نقش‌آفرینی‌های قابل توجهی در کارنامه دارد. با این حال، نبود او و بسیاری دیگر از هم‌نسلانش، بیش از پیش احساس می‌شود؛ آن هم در روزگاری که میدان بیشتر در اختیار بازیگران اسپانسرمحور و چهره‌های تازه‌واردی است که به تعبیر برخی کارگردانان قدیمی، حتی حفظ دیالوگ یا بازی در برداشت‌های کم برایشان چالش‌برانگیز است.

جهانبخش سلطانی و امثال او، بازیگران خاطره‌انگیز تلویزیون و سینمای ایران‌اند؛ سرمایه‌هایی که نباید تنها با حسرتِ نبودشان از آن‌ها یاد کرد. شایسته نیست حاصل یک عمر هنر و تجربه، به خانه‌نشینی و سکوت ختم شود. این قصه تکراری، اگر شنیده نشود، هر بار تلخ‌تر از قبل تکرار خواهد شد.

انتهای پیام/

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، اعتراضات مردمی که در پی تداوم فشارهای اقتصادی، افزایش بی‌سابقه قیمت‌ها و کاهش محسوس قدرت خرید اقشار مختلف جامعه شکل گرفته، امروز به بازتابی از نارضایتی‌های انباشته‌شده معیشتی و مدیریتی بدل شده است؛ نارضایتی‌هایی که اگرچه ریشه در مطالبات واقعی مردم دارد، اما در بزنگاه‌هایی با تلاش جریان‌های معاند، اپوزیسیون خارج‌نشین، عناصر تجزیه‌طلب و رسانه‌های وابسته به رژیم صهیونیستی و سیاست‌های مداخله‌جویانه آمریکا، از مسیر اصلی خود منحرف شده و به سمت التهاب‌آفرینی، آشوب و ناامنی سوق داده می‌شود.

در چنین فضایی، تفکیک میان «اعتراض مدنی و مسئولانه» با «تخریب و اغتشاش» بیش از هر زمان دیگری اهمیت بسزایی دارد. نفیسه روشن، بازیگر سینما و تلویزیون، در گفت‌وگویی صریح، بی‌پرده و توأم با نگرانی، ضمن روایت تجربه شخصی خود از بیکاری طولانی‌مدت، فشارهای معیشتی و احساس ناامنی، بر این مرزبندی تأکید می‌کند؛ مرزی که به گفته او، هم حق مردم برای مطالبه‌گری را به رسمیت می‌شناسد و هم مانع از نابودی سرمایه‌های اجتماعی، اقتصادی و روانی جامعه می‌شود.

نفیسه روشن با مثالی ساده، نگاهش به اعتراض را این‌گونه توضیح می‌دهد: فرض کنید در یک خانواده، بچه‌ها از بابا ناراضی‌اند. آیا راه اعتراض این است که شیشه‌ها را بشکنند و تلویزیون را خرد کنند؟ یا باید بنشینند حرف بزنند؟ اعتراض حق است، اما تخریب، اعتراض نیست؛ آشوب است.

.

او ادامه می‌دهد: این‌که بانک آتش بزنند، ماشین مردم را چپ کنند یا سرمایه یک آدم را نابود کنند، اسمش اعتراض نیست. این می‌شود ناامنی و آشوب. اما اعتراض؟ بله. من خودم الان یکی از معترض‌ترین آدم‌های این کشورم.

این بازیگر سینما و تلویزیون، از بیکاری طولانی‌مدت خود می‌گوید: من به‌عنوان یک بازیگر، نزدیک به دو سال است بیکارم. با این قیمت گوشت و مرغ، خیلی راحت می‌آیند می‌گویند افزایش قیمت داریم. منِ بی‌درآمد چطور باید کنار بیایم؟ باید دغدغه‌ام این باشد که آخر سال صاحبخانه بیرونم نکند یا بتوانم گوشت و مرغ بخرم.

به گفته او، گرانی فقط فشار اقتصادی نیست، بلکه تبعات اجتماعی دارد: این گرانی برای همه سوءتغذیه و فشار عصبی می‌آورد. امنیت اجتماعی را از بین می‌برد.شیشه ماشین می‌شکنند، ناامنی ایجاد می‌شود. چرا؟ چون اصلاحات انجام نشده. مدیری که پاسخگو نیست، چرا باید سر کار بماند؟

روشن با انتقاد از مدیریت فرهنگی تأکید کرد: چرا در سینما و تلویزیون فقط 10 نفر مدام از این پروژه به آن پروژه می‌روند؟ بقیه چه کار کنند؟ اگر ما آبرو‌داری می‌کنیم و اعتراض نمی‌کنیم، دلیل بر رضایت نیست. هنرمند فقط هنرمند نیست؛ آبروی جامعه است. پس چرا آبرویش را نمی‌خریم؟

او با اشاره به دشمنی اینترنشنال و منوتو، افزود: می‌ترسم حرف بزنم، می‌ترسم اعتراض کنم، چون می‌شوم سوژه اینترنشنال و منوتو. من دلم نمی‌خواهد بگویم، چون آن‌ها دشمن ما هستند و به آنها ربطی ندارد. اما وقتی می‌بینی صدایت در کشور خودت شنیده نمی‌شود، مجبوری حرف بزنی، مجبوری دنبال راه‌حل بگردی.

این بازیگر با 20 سال سابقه کاری، شرایط معیشتی خود را چنین توصیف می‌کند: کسی که 16، 17 ماه بیکار است، با رزومه 20 ساله، باید بترسد داروی پدر و مادرش را بخرد؟ چرا باید بروم داروخانه حساب کنم ببینم پول در کارتم هست یا نه؟ این‌ها را خجالت می‌کشم به مردم بگویم. 

روشن وضعیت اقشار ضعیف را نگران‌کننده‌تر می‌داند: وای به حال کارگر. چند بار شده دیده‌ام کسی در سوپرمارکت نمی‌تواند خرید کند، یا برای یک میلیون دارو این پا و آن پا می‌کند. با همه مشکلات خودم، کمک می‌کنم؛ اما چند بار می‌شود؟

در پایان، نفیسه روشن با تأکید بر مرز اعتراض و آشوب می‌گوید: این آشوب‌ها تروما ایجاد می‌کند. وقتی به سرمایه ملی ضربه می‌زنید، کار یک عده مختل می‌شود. اعتراض با ترساندن مادر و خواهر مردم فرق دارد. معترض می‌تواند با شخصیت راهپیمایی کند؛ همان‌طور که در روز قدس می‌بینیم. چه ایرادی دارد؟

انتهای پیام/