یادداشت مهمان- محمدحسین حسین نیا کارشناس مسائل سیاسی: «رئیس جمهور آمریکا، رئیس جمهور دنیاست»؛ این مثال را خود آمریکایی ها ساختند تا بگویند رئیس جمهور آمریکا چقدر در دنیا بُرِش دارد؛ امضایش چقدر اهمیت دارد. این جمله هیچگاه در منظومه خمینی کبیر(ره) و خامنه ای حکیم شهید(ره) جایی نداشت؛ آن ها می گفتند «خدا» در دنیا بالای سر است و به هیچ «کدخدا» نیاز نیست، که اگر قبول داشتند مثل کشورهای فربه حاشیه خلیج فارس، نفتشان را می دادند، خاکشان را می دادند، هویت شان را می دادند و به جایش مک دونالد و استارباکس می گرفتند؛ آن ها همین کار را کردند. این ریشه در اعتقاداتشان دارد که در جستار دیگری به آن خواهیم پرداخت – اگر مجال باشد- اما در اینجا همین قدر بگویم اگر قرار باشد جنگ اخیر و جنگ ۱۲روزه را یک جنگ ترکیبی فرض کنیم، دارای ابعاد مختلفی ست که یکی از آن ها، بعد سیاسی و حقوقی آن خواهد بود. از کودتای ۲۸مرداد ۱۳۳۲، و یا قبل تر از آن، از زمانی که طرح «آژاکس» در آژانس های امنیتی شکل گرفت، حمله به زیرساخت های ایران در دستور کار بود.
کدام مردم برای رهبرشهید مهم بودند؟
با یک نظر به برساخت اجتماعی حاضر در خیابان های ایران – در روزهای اخیر، نه سه ماه و شش ماه گذشته- روش و منشی را می بینیم که پیش از این، در قبال شهادت حاج قاسم سلیمانی نیز ندیده بودیم. مردمی که تا دیروزها، بر سر حجاب، با یکدیگر گفتگو می کردند، سحرگاه دهم اسفند در میدان انقلاب مانند مادر بچه مرده، همدیگر را بغل می گرفتند و در غم قائد امت زار می زدند. نگارنده این مطلب نیز به همین اتفاق دچار شد؛ وقتی پس از اصابت موشک به یکی از نقاط تهران رسیدم، روی جدول وسط خیابان یکی از آشنایان را که بینمان شکرآب بود دیدم که در حال هدایت ماشین ها و بازکردن مسیر جایگزین است. پیاده شدم، صدایش کردم، روی همان جدول وسط خیابان شریعتی در آغوش هم با صدای بلند عزاداری کردیم و چند ثانیه بعد، ماشین هایمان را کج کردیم، خیابان را بستیم و مسیر جایگزین را پیش از ورود نیروهای امدادی ساختیم که اگر مجدد تهاجم شد، مردم آسیب نبینند؛ مردم برای خامنهای خیلی مهم بودند، اون این را به ما آموخته بود. نه یک قشر ریشو حزب الهی، نه فقط جوانان و نه فقط جانبازان و شاعران و افرادی که هم تفکر و هم کیش اویند؛ همه آحاد مردم، برای سیدعلی حسینی خامنه ای(ره) مدلّل و در تصمیماتش مؤثر بودند. عبارت «این مردم مبعوث شدند» را این روزها از کلام خیلی از هم کیشانم شنیده ام؛ این حاصل بیش از سی و اندی سال تفکر او در رهبری و تربیت مردم بود.
بعثت مردم یعنی چه؟
اولین بیانیه رهبرمعظم انقلاب را دقیق تر خواندم، چندبار. گفت مردم در آن چند روزی که رهبر نداشتند، خودشان کشور را رهبری کردند، بدون هیچ تجربه ای و در کف خیابان ها. پیام نوروزی را نیز مجدد خواندم و گوش کردم. اشاره شد که از میان تجمعات مردم چیزهایی آموختم! این را برای هم کیشان و هم ردیفان خودم می گویم که به «کشف ولی فقیه» باور دارند؛ یعنی باور دارند که ولی فقیه، نائب عام امام زمان(عج) در سرزمین است. در این صورت نمی توانیم بگوییم حرفی را برای خوشایند این و آن می گوید و تعارف می کند. مردمی که تا دیروز بر سر رئیس جمهور شدن پزشکیان، گروهی قالیباف و گروهی جلیلی را مقصر می دیدند، امروز برای سلامتی هر سه دعا می کنند. طرفدار چند آتشه جلیلی، توئیت های قالیباف را با جمله «سرت سلامت سردار» با یک ایموجی قلب قرمز استوری می کند و طرفدار قالیباف، جملات جلیلی در گفتگوی تلویزیونی را توئیت. این سطحی ترین لایه بعثت مردم است که تازه جلوی چشم ما ظاهر گشته؛ شاید باید منتظر معراج مردم نیز باشیم.
حمله ترامپ به زیرساخت های ایران
تازه رسیده ایم به نقطه ای که یک زیرساخت درست اجتماعی-سیاسی در جامعه حکم فرما شده. دعواهای سیاسی از بین رفته است. خیلی ها از بابت ظلم ها و کلماتی که درباره علی لاریجانی – حالا شهید علی لاریجانی- گفته اند شرمنده اند و حاضر نیستند همین اشتباه را درباره برخی دیگر از افراد و مسئولان تکرار کنند. مردم از مسئولان می خواهند خود را نشان ندهند، می گویند ما تجمع می کنیم، اگر قرار شد تجمعات را بزنند، بزنند! ما را بزنند. دیدند برخلاف تمام کشورهای جهان، وقتی باب شهادت باز شد، مسئولین و خانواده هایشان در کنار مردم، با هم به آغوش زندگی جاوید رفتند. هیچکس سپر بلای دیگری نشد، پس مردم مبعوث شدند که بگویند: مراقب خودت باش قالیباف، رادان، اژه ای، سیدمجید و هرکس که شهادتش سعادت خودش و خسران برای ماست. اکنون، حمله به زیرساخت های سیاسی مردمِ مبعوث شده، هزینه کمتر و اثر بیشتری دارد. دونالد ترامپ، سنت دروغگویی و ماشین کشتار افکار را به سمت افکار ایرانیان می گیرد تا یک گسل را میان امت حزب الله مجددا فعال کند.
گسلی که فعال شدنش در فضای سیاسی داخلی، متولیان ریشو و مذهبینما داشت و حالا دارد توسط کارفرمای اصلی، در ایالات متحده اداره می شود. موشک هایی که به زیرساخت های فکری و ذهنی مردم کف خیابان برخورد می کند، به پدافندهای دقیق و نقطه زن نیاز دارد. همان هایی که سال ها می گفتند رهبرشان در پناهگاه است، امروز می گویند با فلانی که به نظر می رسد در کشور یکی از نقش های اساسی را چه در جنگ و چه در صلح ایفا می کند، در حال مذاکره اند. نام کسی را می برند که منشاء اختلاف در جبهه انقلاب شود و زیرساخت های فکری را خاموش کند. هزینه آن چند توئیت است و چند دروغ گزاف، که روش و منش همیشگی مجرمان جزیره اپستین بوده. آمریکا، که پس از عمری سلطه گری و سرباز پروری، حالا سرباز رژیم صهیونیستی و پیمانکار او در منطقه شده است، به همراه بازوهای رسانه ای خود در حال حمله به زیرساخت های اجتماعی- سیاسی ماست. ۷۲سال پیش، در ۲۸مرداد ۱۳۳۲ دولت محمدمصدق با یک کودتای آمریکایی سرنگون شد؛ اما مردمی که یک روز کف خیابان فریاد «یا مرگ، یا مصدق» سر داده بودند جیکشان درنیامد و خیابان ها به صحنه جولان شعبان بی مخ تبدیل شد؛ می خواهند زیرساخت های ذهنی مان را بمباران کنند تا خیابان عرصه جولان شعبان بی مخ های تروریست شود؛ بعثت مردم، همین جا آشکار می شود. یزید زمان کارش را در میدان با شهادت عزیز مردم آغاز کرد و حالا دارد راه رسانه گری معاویه را در پیش می گیرد؛ اما مردم مبعوث شده را نشناخته است.
جدیدترین اخبار پربحث