مردم آمدند تا از فرماندهان‌شان تشکر کنند/ در میدان انقلاب چه خبر شد؟

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، از ساعتی پیش از طلوع آفتاب، میدان انقلاب حال و هوایی دیگر داشت. خیل جمعیت، از پیر و جوان، زن و مرد، سیاه‌پوش و پرچم‌به‌دست، آمده بودند تا وداعی ماندگار رقم بزنند.

بوی اسپند و اشک در هوا پیچیده بود و نوای نریمان پناهی که «یا علی» می‌خواند، بر دل‌ها می‌نشست. گویی آسمان خود می‌گریست برای مردانی که به نام «وطن» و در مسیر «ایمان» بال گشودند.  

در روز شهادت مولا علی(ع)، مردم با دستانی برافراشته تابوت فرماندهانشان را بدرقه می‌کردند همان‌هایی که سال‌ها مایه اطمینان و آرامش این سرزمین بودند. در میان همهمه جمعیت، صدای صلوات با ضرب‌آهنگ گام‌ها یکی شده بود. خیابان‌ها مملو از شال‌های سبز، اشک‌های بی‌صدا و چهره‌هایی بود که غرور در آن‌ها به وضوح روشن بود.  

امیر عبدالرحیم موسوی، مرد وحدت و هماهنگی نیروهای مسلح، که در جنگ دوازده‌روزه همچون صخره‌ای استوار ایستاد. او نماد صبر و تدبیر بود؛ سربازی مؤمن که تا واپسین لحظه در کنار مردمش ماند.  

سردار پاکپور، آن فرمانده میدانیِ ساده‌زیست که خاک جبهه را خانه خود می‌دانست و نامش با واژه «پایداری» عجین بود. مردی که در روزهای بحران هرگز به پشت سر نگاه نکرد و امنیت را چون امانتی الهی پاس داشت.  

سردار عزیز نصیرزاده، وزیر دفاع شهید، که از دوران دفاع مقدس تا روزهای بازسازی توان دفاعی ایران، نقشی پررنگ در صیانت از مرزها ایفا کرد. او مرد آسمان بود؛ از هوا برخاست و به آسمان بازگشت.  

در سوی دیگر، سردار محمد شیرازی، چهره‌ای کم‌تر شناخته‌شده اما نقشی عمیق در معادلات نظامی کشور داشت. سال‌ها در دفتر نظامی فرماندهی کل، بی‌ادعا اما تأثیرگذار، ستون تصمیم و مدیریت بود.

و در کنار همه آنان، علی شمخانی، چهره‌ای که حضورش از سنگر خرمشهر تا اتاق‌های تصمیم ملی امتداد یافت و با خون خود آخرین یادنامه وفاداری را امضا کرد.  

آنچه بیش از هر چیز چشم‌گیر بود، هم‌زمانی این مراسم با روز شهادت مولای مردانگی، علی(ع)، بود پیوندی معنادار میان عدالت، ایثار و ولایت. مردم با زمزمه‌ی «لبیک یا علی» فرماندهان خود را بدرقه کردند و شهر با اشک و افتخار ایستاده ماند.  

میدان انقلاب، با پرچم‌های به اهتزاز درآمده و صدای مداحی در فضا، صحنه‌ای از امتداد تاریخ را روایت می‌کرد؛ تاریخی که از خرمشهر و فکه آغاز شد و تا این روز ادامه یافت. این تشییع، صرفاً وداع نبود؛ تجدید پیمانی بود میان ملت و فرماندهانش، میان ایمان و وطن.  

امروز، تهران ایستاد؛ ایستاد تا بگوید قهرمانان نمی‌میرند. و در روز علی(ع)، علی‌گونه بدرقه شدند با اشک، با افتخار، با عشق به ایران.

انتهای پیام/