علاقه امیر دژاکام به کاوه آهنگر و روایت صحنه نفس‌گیر طناب‌کشی

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایسنا، این بازیگر در این گفت‌وگو، نه‌تنها از دغدغه‌ عمیق خود برای حفظ اصالت این شخصیت پرده برمی‌دارد، بلکه از سختی‌های پشت‌صحنه، از جمله سکانس نفس‌گیر طناب‌کشی نیز سخن می‌گوید.

امیر دژاکام ـ بازیگر نقش کاوه در سریال «روزی، روزگاری آبادی» ـ درباره حضور در این مجموعه نمایشی اظهار کرد: من پیش‌ از این سریال، ۶ یا ۷ کار با حسین سهیلی‌زاده، کارگردان مجموعه انجام داده بودم که از جمله آن‌ها می‌توانم به سریال‌هایی مثل «ترانه مادری»، «هشت و نیم دقیقه»، «آوای باران» و غیره اشاره کنم. پس از دعوت برای حضور در سریال «روزی، روزگاری آبادی» و با توجه به سابقه همکاری بلندمدت با کارگردان، پذیرش یک همکاری دیگر با او طبیعی بود.

دژاکام ادامه داد: وقتی متن فیلمنامه «روزی، روزگاری آبادی» را خواندم، دیدم که کاوه یک مرد شریف، مهربان و راست‌گو است. من نیز با هدف یادآوری شخصیت «کاوه آهنگر» در شاهنامه، تمام تلاشم را کردم تا حرمت این نام را حفظ کنم.

بازیگر سریال «روزی روزگاری آبادی» با بیان اینکه علاقه به کاراکتر کاوه آهنگر، دلیل اصلی پذیرش حضور در این سریال بوده است، گفت: من پیش‌ از این در چهار نمایشنامه دیگر روی شاهنامه همچون سیاوش‌نامه، دختر شاه پریون و غیره کار کرده‌ام و الان هم مشغول کار روی شاهنامه هستم و امیدوارم اسکندر را هم اجرا کنم. همه این‌ها کمک زیادی کرد تا بتوانم نقشم را در سریال بهتر ایفا کنم.

وی ادامه داد: دغدغه اصلی من این بود که شخصیت کاوه آهنگر را با تمام ابعاد اسطوره‌ای‌اش حفظ کنم. من قصه کاوه را کامل می‌دانستم؛ اینکه ضحاک ۱۱ پسر او را می‌کشد و با وجود اینکه پسر دوازدهم را از سر سیاست رها می‌کند، کاوه باز هم ایستادگی می‌کند و درنهایت با فریدون همراه می‌شود. شاهنامه یک مقاومت فرهنگی است. من نگران بودم که مبادا خدشه‌ای به این شخصیت عزیز وارد شود. می‌دانیم که اساطیر الهام‌بخش جامعه هستند و حفظ این مفهوم در بازی‌ام بسیار برایم سخت بود، چرا که باید بین بازی زمینی و اسطوره‌ای تعادل برقرار می‌کردم.

به نقل از روابط عمومی صداوسیما، دژاکام در پاسخ به این سؤال که تا چه حد فضای دکوری ساخته شده سریال با واقعیت کرمان مطابقت دارد، عنوان کرد: ببینید، اگر بخواهید تاریخ‌نگاری کنید یا وارد معماری، لباس‌ها و غذاها شوید، باید رئالیستی عمل کنید. اما در این کار، نه امکانش بود و نه نیازی بود که کاملاً رئالیستی باشیم. در سریال، بیشتر شماتیک و شمایل کلی این فضاها وجود داشت. البته بنده شخصاً کرمان را دوست دارم و طبیعی است که وقتی کار راجع به زادگاه من باشد، توجه بیشتری به آن داشته باشم.

بازیگر «روزی روزگاری آبادی» در ادامه به صحنه‌های چالش‌برانگیز این سریال نیز اشاره کرد و گفت: به‌جرأت می‌توانم بگویم، سکانس طناب‌کشی یکی از سخت‌ترین‌ها بود. حدود ۲۰ نفر به‌اضافه یک الاغ در یک طرف طناب ایستاده بودند و من در طرف دیگر تنها بودم. در برداشت‌ها شوخی می‌کردیم که آیا واقعاً زور من به آن‌ها می‌رسد؟ اما در واقع، فشار فیزیکی صحنه بسیار زیاد بود و بچه‌ها از نظر فیزیکی واقعاً خسته می‌شدند. مدام به دوستان می‌گفتم: به خدا من کاوه آهنگر نیستم، این‌قدر فشار نیاورید!

وی با اشاره به استقبال مخاطبان از سریال عنوان کرد: من معمولاً سبک زندگی معمول بازیگران را ندارم؛ سوار اتوبوس می‌شوم و با مردم زیاد در ارتباط مستقیم هستم. برای این سریال نیز مردم همواره لطف زیادی داشتند و نسبت به تماشای آن ابراز علاقه می‌کردند.

بازیگر سریال «روزی روزگاری آبادی» ادامه داد: من عاشق تئاتر هستم اما به ماندگاری تلویزیون و سینما توجه ویژه‌ای دارم. همین ماندگاری باعث شد که من تمام کارهای آخرم در تئاتر را با چهار دوربین فیلم‌برداری کنم تا یک نسخه تصویری از آن‌ها داشته باشم. در حال حاضر نیز پروژه‌ای به نام «داستان دایی قفقازی» را آماده پخش دارم.

دژاکام در پایان با اشاره به فعالیت‌های اخیر عنوان کرد: در حال حاضر دو پروژه در دست دارم؛ یک پروژه تئاتر و دیگری یک فیلم سینمایی است؛ البته قبل از شروع این دو کار، قصد دارم کتاب‌هایی را که در دست‌ نگارش دارم، نهایی کرده و تحویل ناشر بدهم.

۲۴۲۲۴۳