گفت‌وگو با بازیگر عرب‌زبان | دستمزد مهم نبود، صدای فلسطین بودن مهم است

خبرگزاری تسنیم ـ مجتبی برزگر: سلاف فواخرجی، بازیگر شناخته‌شده سوری، متولد 27 ژوئن 1974 در شهر لاذقیه است. او طی سال‌های فعالیت حرفه‌ای خود در سینما و تلویزیون، در آثار شاخص متعددی حضور داشته و جوایز گوناگونی از جشنواره‌های مختلف عربی و بین‌المللی دریافت کرده است.

فواخرجی این روزها با حضور در پروژه «سرزمین فرشته‌ها» بار دیگر نام خود را کنار روایت هنری از رنج مردم فلسطین، به‌ویژه کودکان غزه، قرار داده است.

در سال‌های اخیر، بسیاری از هنرمندان در سراسر جهان ــ از هالیوود گرفته تا جهان عرب ــ تلاش کرده‌اند با نقش‌آفرینی، دیالوگ‌ها یا حتی پست‌های اینستاگرامی، نسبت به فاجعه فلسطین واکنش نشان دهند، سلاف فواخرجی اما نگاه عمیق‌تری به این «در میدان بودن» دارد.

به‌نظر شما واکنش بازیگران و هنرمندان نسبت به مسئله فلسطین چقدر اهمیت دارد؟

او در پاسخ می‌گوید: «خیلی مهم است که بازیگر بتواند صدای مردمش باشد، هنرمند فقط برای سرگرمی نیست؛ مسئولیت دارد، هر بازیگری که تلاش می‌کند مسئله فلسطین را بازتاب بدهد و صدایش، صدای واقعی مردم فلسطین باشد، از نظر من شایسته احترام است، این‌ها انسان‌های بزرگی هستند که سکوت را انتخاب نمی‌کنند.»

فواخرجی معتقد است هنر، زمانی معنا پیدا می‌کند که کنار مردم بایستد، نه در حاشیه امن شهرت.

.

درباره فیلم «سرزمین فرشته‌ها» گفته می‌شود حتی بحث دستمزد هم کاملاً حرفه‌ای و متفاوت بوده است، چرا حضور در این پروژه برایتان مهم بود؟

این بازیگر سوری با تأکید پاسخ می‌دهد: «در مورد این فیلم، برای من اصلِ موضوع، حضور بود، خیلی برایم اهمیت داشت که در این پروژه باشم و با گروه ایرانی همکاری کنم، مسئله فلسطین، به‌عنوان یک شهروند سوری، برای من موضوعی بسیار مهم، شخصی و ارزشمند است.»

او ادامه می‌دهد: «این اولین بار نیست که از طریق یک فیلم یا اثر هنری، پیام فلسطین را منتقل می‌کنم، در طول زندگی‌ام همیشه سعی کرده‌ام درباره فلسطین صحبت کنم و آن را زنده نگه دارم.»

دستمزد؟ مسئله فرعی

سلاف فواخرجی در پایان، بی‌پرده به موضوع دستمزد اشاره می‌کند: «دستمزد اصلاً موضوع اصلی نبود، در برابر رنجی که مردم فلسطین، مخصوصاً کودکان غزه، تحمل می‌کنند، این مسائل هیچ اهمیتی ندارد. من واقعاً افتخار می‌کنم که توانستم حتی به‌اندازه‌ای کوچک، چیزی برای ارائه و همدلی با مردم فلسطین داشته باشم.»

او با همین نگاه، نقش هنرمند را نه در فاصله، بلکه کنار مردم تعریف می‌کند؛ جایی که هنر، به صدا تبدیل می‌شود.

انتهای پیام/+