چالش همزمان بازی و کارگردانی/ مرثیه‌ای کمدی برای آرامش از دست رفته!

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از مهر، امیرعلی زمانیان کارگردان نمایش «نماینده اونجا» که این شب‌ها در تئاتر هامون روی صحنه رفته است درباره موضوع این نمایش توضیح داد: «نماینده اونجا» یک درام فانتزی کمیک است که به نقد نظام سرمایه‌داری و پیامدهای آن می‌پردازد. ایده اصلی این است که ما برای رسیدن به تعاریف تحمیلی از «آرامش» و «موفقیت» مثل داشتن خانه و ماشین بهتر چنان تلاش می‌کنیم که در نهایت، خودِ آرامش را از دست می‌دهیم. نمایش به این می‌پردازد که چگونه این چرخه معیوب، ما را از خودمان دور می‌کند.

مرثیه‌ای برای آرامش از دست رفته

وی با اشاره به دغدغه‌اش در تولید این نمایش بیان کرد: از کودکی شاهد بودم که اطرافیان با استرس و تلاش بسیار برای آینده‌ای آرام کار می‌کردند، اما در عمل به آن آرامش نرسیدند. امروز در جامعه می‌بینیم که مردم برای به دست آوردن حداقل‌ها، همه آرامش امروز خود را فدا می‌کنند. این پارادوکس مرا همیشه آزار داده است. متن اولیه اثر، اقتباسی از یک مونولوگ نوشته گرت هافمن نویسنده آلمانی بود، اما ما شخصیت‌های جدیدی مانند یک رئیس و یک زن به آن افزودیم و طی ماه‌ها بازنویسی، آن را به اثری مستقل با محوریت نقد تبدیل کردیم.

این کارگردان ادامه داد: شخصیت‌های نمایش همگی در دام یک الگوریتم ذهنی مشترک گرفتارند؛ کسب آرامش از طریق مالکیت اشیا. ممکن است شخصی وجود داشته باشد که به رغم داشتن طلا و لوازم برند انبوه، فرزندی بیمار در خانه داشته باشد. ما تلاش کردیم تا به تناقض‌هایی از این دست بپردازیم. در بروشور نیز از یکی از غزلیات دیوان شمس استفاده کرده‌ام که مولانا قرن‌ها پیش به زیبایی در آن درباره طمع انسان سخن گفته است. هدف این است که نشان دهیم این بیماری، ریشه در تاریخ و فرهنگ دارد.

زمانیان درباره ویژگی‌های اجرایی این اثر بیان کرد: از المان‌های جذاب بصری، حرکات موزون، روایت با زبان بدن، طراحی نور و صدا و موسیقی اصیل استفاده کرده‌ایم. سبک، ترکیبی از کمدی، فانتزی و درام است تا پیام سنگین در بستری جذاب ارائه شود.

همه چیز به تجارت تبدیل شده است

کارگردان نمایش «نماینده اونجا» در رابطه با بازیگری و کارگردانی همزمان گفت: چالش بزرگی بود. من با برنامه‌ریزی دقیق زمان‌ها را تقسیم کردم که چه زمانی در نقش کارگردان باشم و چه زمانی در نقش بازیگر. این تجربه به من فهماند که کارگردان باید همزمان ذهن ده‌ها نفر را مدیریت کند و این، احترام مرا به همکارانم بیشتر کرد. خوشبختانه با گروهی متعهد و هنرمند کار کردم. ما از دل همین دغدغه‌های مشترک بیرون آمدیم.