امید به آمدن روزی که فنِ بیان تئاتر، عصای دست کم‌شنوایان شود  

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، شامگاه پنجشنبه یازدهم تیرماه، نقالان و تعزیه‌خوانان و نقاشان و خطاطان و خوانندگان و نوازندگان حاضر پنجمین شب برگزاری «خیمه هنر» میزبان مهمانان متفاوتی بودند. مهمانانی که دست‌هایشان با سرعتی خیره‌کننده در فضا حرکت می‌کرد، ابروهایشان بالا و پایین می‌رفت و لب‌هایشان اشکالی خاص به خود می‌گرفت. آن‌ها با زبانی که نه با گوش شنیده، که با چشم دیده می‌شود در حال گفت‌وگو بودند. با زبانی تصویرگونه که استفاده از فضای اطراف بالای تنه‌، حرکت دست‌ها در این فضا و حالت چهره در آن نقش اساسی دارد.

کار ترجمه آن‌چه را در پنجمین شب برگزاری «خیمه هنر» گذشت برای ناشنوایان و کم‌شنوایان حاضر در محوطه مجموعه تئاتر شهر، امیر طهرانی؛ آموزگار و مددکار بر عهده داشت. او که با وجود کم‌شنوایی به خوبی از عهده تاثیرات سوء مشکلات شنوایی بر زبان گفتاری برآمده است و به آسانی صحبت می‌کند در گفت‌وگو با خبرآنلاین، ابتدا به این نکته اشاره کرد که نخست آموزگار است و سپس مددکار. او همچنین خود را یکی از اعضای گروه‌های مردمی معرفی کرد که اگر ببینند باری روی زمین مانده است تلاش می‌کنند آن را از زمین بردارند. طهرانی ادامه داد: «ناشنوایان در کشور ما، به علت تفاوت زبانی‌شان با شنوایان، چندین دهه است که از بسیاری چیزها محروم مانده‌اند.»

او با اشاره به برنامه‌ای که در محوطه مجموعه تئاتر شهر در جریان بود، ادامه داد: «به عنوان مثال، ما هم‌اکنون در محوطه مجموعه تئاتر شهر در حال تماشای تعزیه هستیم. برنامه‌ای که به زبان شنیداری و دیداری اجرا می‌شود، در حالی که زبان ناشنوایان صرفا زبان دیداری است. درواقع، سال‌هاست که به مناسبت‌های گوناگون شاهد برگزاری چنین برنامه‌های همگانی در کشورمان هستیم اما گروه قابل توجهی از مردم‌مان، از تمام این برنامه‌ها محروم‌اند. عدم توازن در توسعه‌یافتگی فرهنگی تنها یکی از مضرات چنین محرومیتی است. مانند زمینی که هیچ‌گاه به بخش‌هایی از آن رسیدگی نشود و آن بخش‌ها خشک و خالی باقی بمانند در حالی که دیگر بخش‌های زمین محصولی می‌دهند که حاصل رسیدگی است.»  

او که خود را «مدیون تئاتر» می‌داند و معتقد است «هر آن‌چه دارد از تئاتر است» با تاسف اشاره کرد که برخلاف شعار تئاتر برای همه، تئاتر در کشور ما، برای همه نیست و بخشی از جامعه از آن محروم‌اند. طهرانی با اشاره به تلاش‌شان برای «پیوند زدن نمایش به‌عنوان برجسته‌ترین آیتم زبان اشاره» با تئاتر، از کوشش ساسان قجر در راه‌اندازی جشنواره پانتومیم یاد کرد. او با یادآوری آن‌چه مارکو استوجانوویچ رئیس سازمان جهانی مایم (پانتومیم) هنگام حضور در ایران گفت، ادامه داد: «او در کارگاه بازیگری پانتومیم، با اشاره به این‌که بیش از ۳۰ سال است که با ناشنوایان کار می‌کند زبان پانتومیم را زبان ناشنوایان دانست و افزود ناشنوایان بسیار بهتر می‌توانند حرکات پانتومیم را انجام دهند و این را نتیجه مشاهداتش در سال‌های متعددی کار با ناشنوایان در زمینه پانتومیم توصیف کرد.» طهرانی همچنین اشاره کرد که تلاش می‌کنند به کمک تئاتر و سینما راهی برای خروج‌ ناشنوایان و کم‌شنوایان از انزوای تحمیل‌شده به آن‌ها بیابند. راهی که ناشنوایان و کم‌شنوایان را با کاراکتر و قصه آشنا کند و زمینه‌ای فراهم آورد تا آن‌ها هم بتوانند کم‌کم قصه‌های‌شان را برای شنوایان بازگو کنند.

«ارتقای فن بیان از طریق فعال‌سازی دیافراگم» چنان‌چه در تمرینات بیان گروه‌های تئاتری مشاهده می‌کنیم شیوه‌ای بوده که امیر طهرانی خود برای غلبه بر تاثیرات سوء کم‌شنوایی بر زبان گفتار و یاری‌رساندن به حنجره به کار گرفته و امیدوار است بتوان با همین شیوه، در یک جامعه آماری بزرگ، به دیگر کم‌شنوایان کمک کرد.

۲۴۲۲۴۲