این دفعه مدرسه اش دیر نشد

در روزگاری که شهرت، گاه میان هنرمند و مردم دیواری بلند می‌کشد، اکبر عبدی از معدود چهره‌هایی است که هرگز از بدنه‌ی جامعه و زندگی معمول مردم فاصله نگرفت. او نه فقط با نقش‌های ماندگارش، که با سادگی، صداقت و بی‌تکلف بودنش در حافظه ایرانیان جاودانه شده است.

سال‌ها خنده را مهمان خانه‌های مردم کرد ، مردمی که در میان دشواری‌های زندگی، با هنر او لحظاتی از اندوه فاصله می‌گرفتند. اما آنچه محبوبیتش را ماندگار کرد، تنها توانایی کم‌نظیرش در بازیگری نبود ، او درد مردم را می‌فهمید ، مشکلات معیشتی مردم را لمس می‌کرد و صادقانه و بی تکلف از آن سخن می‌گفت و هیچ‌گاه خود را جدا از همین مردم کوچه و بازار نمی‌دید.

اکبر عبدی ثابت کرد که می‌توان ستاره سینما بود، اما همچنان از جنس مردم ماند. شاید به همین دلیل است که وقتی نامش به میان می‌آید، پیش از آنکه یک سلبریتی در ذهن نقش ببندد، تصویر یک هنرمند اصیل و مردمی شکل می‌گیرد ، هنرمندی که لبخند را به میلیون‌ها نفر هدیه داد و با آثارش، جایگاهی ماندگار در تاریخ سینما و تلویزیون ایران به دست آورد.

هنر، مرز میان بودن و نبودن را در هم می‌شکند. هنرمندان بزرگ، حتی وقتی دیگر در میان ما نیستند، در نقش‌هایی که آفریده‌اند نفس می‌کشند ، در دیالوگ‌هایی که هنوز در حافظه‌ داریم ، در خنده‌ها و اشک‌هایی که با آنان شریک شده‌ایم. 

اکبر عبدی چهره‌ی محبوب چندین نسل این سرزمین خیلی زود و ناباورانه رخت سفر بست ، انگار مقدر شده بود این دفعه مدرسه اش دیر نشود و بمیرد از بس که جان ندارد .

حالا او کنار آتیلا پسیانی باری دیگر محله‌ی برووبیا را بازسازی می‌کند و همراه با محمدعلی کشاورز و امین تارخ در قاب دوربین علی حاتمی در جهانی دیگر نقش آفرینی خواهد کرد ، یاد و خاطرشان جاودان و البته که باید ،قدر هنرمندان را  در روزگار حضورشان دانست؛ آنان که بی‌هیاهو، بخشی از خاطرات جمعی یک ملت را می‌سازند و نامشان نه با حاشیه‌ها، که با هنرشان ماندگار می‌شود.

* کنشگر مدنی