تنزل پروژه‌های کودک به درجه «ج» و دستمزدهای یک‌چهارمی/ فرار هنرمندان از این ژانر به بهانه پیشرفت، یک خطای دیدگاه است

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، ابراهیم شفیعی، بازیگر پیشکسوت حوزه طنز و کودک، در بخشی از این نشست با نقد صریح ابعاد ساختاری و مالی سینما و تلویزیون کودک، به دلایل کم‌رنگ شدن حضور چهره‌های قدیمی و چالش‌های جدی این ژانر به عنوان بنای فرهنگی کشور پرداخت.

ابراهیم شفیعی در پاسخ به این پرسش که چرا حضور چهره‌های فعال و پیشکسوت حوزه سینما و تلویزیون کودک و نوجوان روزبه‌روز کم‌رنگ‌تر می‌شود، به تبیین یک چالش ذهنی در میان اهالی هنر پرداخت و گفت: «متأسفانه یک دیدگاه بسیار نادرست در فضای بازیگری جا افتاده است که نظیر آن در بخش طنز و کمدی بزرگسال نیز رخ می‌دهد. به عنوان مثال، بازیگری که مدت‌ها در آثار کمدی درخشیده، تصور می‌کند برای پیشرفت حرفه‌ای حتماً باید به سمت آثار درام و جدی سوییچ کند؛ در حالی که این رویکرد اصلاً تعریف واقعی پیشرفت نیست. این تصور غلط رایج شده است که گویی باید کار کودک یا کمدی را پشت سر گذاشت و به سراغ ژانرهای دیگر رفت تا جامعه هنری بگوید فرد بزرگ و پیشرفته شده است. ارتقا دادن و بالا بردن کیفیت خودِ ژانر کودک است که می‌تواند عیار و پیشرفت یک هنرمند را نشان دهد. فرار از این حوزه به بهانه رشد حرفه‌ای، نگاه اشتباهی است، هرچند تجربه ژانرهای مختلف حق بازیگر است و نباید خود را محدود کند.»

این هنرمند پیشکسوت، بخش اصلی آسیب را متوجه سیاست‌گذاری‌های کلان دانست و تصریح کرد: «از سوی دیگر، علت اصلی خروج آدم‌های کاربلد از این عرصه، نبود نگاه ویژه و حمایتی از سوی مسئولان است. امروزه انتقادهای بسیاری به رفتارهای نسل جدید (نسل زد و آلفا) وارد می‌شود و بزرگترها یا مسئولان مدام رفتارهای آن‌ها را نقد می‌کنند؛ اما سؤال اساسی این است که ما برای این نسل چه کار مفیدی انجام داده‌ایم؟ چه خوراک فرهنگی درستی تهیه کرده و در اختیارشان گذاشته‌ایم؟ اگر محصولی ارائه داده‌ایم و وضعیت این است، یعنی مسیر را اشتباه رفته‌ایم و اگر هم کاری نکرده‌ایم که باز هم قصور از ماست و باید جبران کنیم.»

شفیعی با انتقاد از تبعیض‌های مالی و ساختاری در اکران و تولید آثار کودک افزود: «اینکه در طول یک سال تنها یک فیلم کودک امکان اکران پیدا کند، آن هم بدون حمایت‌هایی که از آثار بزرگسال صورت می‌گیرد و با تخصیص سالن‌های محدود، به هیچ وجه منصفانه نیست. این تبعیض در صداوسیما نیز مشهود است؛ وقتی پروژه‌ها را سطح‌بندی (الف، ب، ج) می‌کنند، کار کودک و نوجوان را در درجه “ج” قرار می‌دهند. نتیجه طبیعی این رویکرد، فرار بازیگران فعال از این حوزه است؛ چرا که از نظر مالی به هیچ عنوان برای آن‌ها صرفه اقتصادی ندارد. وقتی هنرمندان برای کار کودک دعوت می‌شوند، دستمزدی معادل یک‌چهارم مبالغ پیشنهادی در سایر ژانرها به آن‌ها ارائه می‌شود. در تمام دنیا، سینمای کودک پرهزینه‌ترین و در عین حال ارزشمندترین و پردرآمدترین ژانر محسوب می‌شود اما در کشور ما این معادله کاملاً برعکس است.»

او در پایان صحبت‌های خود خاطرنشان کرد: «سال‌هاست که ما این چالش‌ها را در تریبون‌های مختلف فریاد می‌زنیم، اما اینکه چرا تحول مثبتی رخ نمی‌دهد، برای ما هم مبهم است. با این حال، وظیفه خود می‌دانیم در تمامی گفت‌وگوها تأکید کنیم که ژانر کودک، بنای فرهنگی آینده این مرز و بوم است. آینده کشور به دست همین بچه‌ها ساخته می‌شود و این آینده باید از مسیر همین فیلم‌ها، سریال‌ها، تئاترها و کارهای نمایشی شکل بگیرد. امیدوارم روزی برسد که مسئولان کار کودک را بیش از پیش جدی بگیرند.»

 برای مطالعه متن کامل گفتگو اینجا کلیک کنید.

۵۹۲۴۴