به گزارش پایگاه خبری وزارت راه و شهرسازی، سکونتگاه‌های غیررسمی در شهرستان چابهار عمدتاً همزمان با شکل‌گیری منطقه آزاد چابهار ایجاد و توسعه یافته‌اند و به دلیل آنکه زمان زیادی از شکل‌گیری این سکونتگاه‌ها نمی‌گذرد، از پیشینه اقتصادی خاصی برخوردار نیستند.
بیکاری و پایین بودن سطح درآمد از مهم‌ترین شاخص‌های اقتصادی مناطق حاشیه‌نشین چابهار به شمار می‌رود. دستیابی به اشتغال و درآمد بیشتر نیز از دلایل اصلی مهاجرت افراد به شهر و شکل‌گیری سکونت در این مناطق است.
براساس اطلاعات آماری ارائه‌شده، اکثر پاسخگویان، بیکاری و تلاش برای یافتن شغل مناسب، اختلافات فامیلی و نزدیکی به خویشاوندان را از دلایل مهاجرت خود عنوان کرده‌اند.
ارزانی زمین و مسکن، نزدیکی به زادگاه و محل کار نیز از مهم‌ترین دلایل انتخاب محل سکونت از سوی آنان اعلام شده است.
درآمد روزانه حدود ۷۰۰ هزار تومان برای اکثر خانوارها
اکثر خانوارهای ساکن در این مناطق دارای درآمد روزانه حدود ۷۰۰ هزار تومان هستند که بخشی از این درآمد نیز از یارانه پرداختی دولت تأمین می‌شود.با توجه به ساختار اجتماعی این محلات، میزان درآمد خانوارهای ساکن در برخی موارد کمتر از میزان درآمد تعیین‌شده برای خط فقر است.
ساکنان سکونتگاه‌های غیررسمی شهرستان چابهار عموماً در دو گروه قرار می‌گیرند؛ گروه نخست افرادی هستند که از روستاهای اطراف چابهار با هدف یافتن شغل مناسب و عمدتاً برای اشتغال در منطقه آزاد چابهار مهاجرت کرده‌اند، اما به دلیل موفق نشدن در دستیابی به شغل مناسب و بالا بودن هزینه‌های زندگی، به سکونت در مناطق غیررسمی روی آورده‌اند. گروه دوم نیز افراد بومی شهرستان چابهار هستند که به دلیل نداشتن شغل مناسب و توان اقتصادی پایین، حاشیه‌نشینی را برای سکونت انتخاب کرده‌اند.
میزان بیکاری ۳۸.۹۹ درصدی در محلات
براساس اطلاعات ارائه‌شده، امار بیکاری در این محلات ۳۸.۹۹ درصد است و میزان مشارکت اقتصادی زنان با فاصله قابل توجهی کمتر از مردان قرار دارد و ۶.۵ درصد اعلام شده است.
همچنین بالاترین میزان بیکاری در گروه سنی ۱۵ تا ۲۴ سال گزارش شده است؛ به طوری که امار بیکاری زنان این گروه سنی ۸۶.۶۶ درصد و امار بیکاری مردان ۴۸.۶۸ درصد اعلام شده است.
جدیدترین اخبار پربحث