روایت رضا غیور از تجربه حمله به ساختمان صداوسیما/ ایده‌ای که پخته نشد

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از آنا، نمایش «۲۴ دقیقه و ۳۳ دقیقه» به نویسندگی و کارگردانی رضا غیور از تهران شب  گذشته در دو سانس در تالار قشقایی تئاتر شهر به صحنه رفت، نمایشی که تنها با یک دوربین، حضور بازیگر و کارگردان در پشت صحنه و جلوی یک دوربین دیگر همراه بود. دوربین اول رو به تماشاگران و پخش تصویر آنها روی صحنه و دوربین دوم خود رضا غیور که در مقام راوی پشت صحنه قرار گرفته و خود را به مخاطبان نشان می‌دهد.

این نمایش یک کار تجربه‌گرا و آزمایشگاهی محسوب می‌شود، نمایشی کاربردی که تنها راوی جلوی دوربین صحبت می‌کند هر چند که نمایش ۲۴ دقیقه و ۳۳ ثانیه است، اما برای روایت یک موضوعی که مورد نظر نویسنده و کارگردان است، زمان زیادی به نظر می‌رسد.

راوی تلاش دارد از تجربه متفاوت خود پس از حمله اسرائیل به ساختمان شیشه‌ای بگوید، از این که چه چیزهایی به ذهنش رسیده، چه انتظاری برای دیدن مدیران سازمان کشیده و در نهایت تجربه نزدیک به مرگی که گویا او را در بر گرفته و در پایان نیز می‌گوید که اگر این میزان زمان برای ادامه زندگی داشتید، چه می‌کردید.

کار متفاوت راوی روی صحنه، یک صفحه مانیتور با برنامه تدوین است که صداها، فیلم‌ها و تصاویر مدنظرش از دوران کودکی تا بزرگسالی را نشان می‌دهد، تبریک‌های تولدش، شکست‌ها و موفقیت‌هایش که همه در این ۲۴ دقیقه به ذهنش رسیده و تمام مدت تصور می‌کرده که باید چه کار کند، با چه کسانی خداحافظی کند، دلش برای چه کسانی تنگ می‌شود و در نهایت چه چیزهایی در زندگی برایش ارزش داشته و حال هیچ ارزشی ندارد و مسائلی از این دست که شاید هر کسی اگر فرصت داشته باشد پیش از مرگش بدان بیاندیشد.

نکته دیگر نیز تشریح خیلی کوتاه از وضعیت صداوسیما پس از حمله است که مد نظر رضا غیور قرار دارد، اینکه پس از حمله اسرائیل چقدر منتظر بوده تا مدیران به سراغشان بیایند با اینکه آنها از خود گذشتگی کرده و صحنه کار خود را ترک نکردند، اما زمان زیادی می‌برد تا جلسه مدیران تشکیل شود و به عبارتی برای بحران تصمیم‌گیری شود.

در نهایت اینکه در این کار با وجود اینکه رضا غیور تلاش کرده و ایده خوبی برای مطرح کردن روی صحنه تئاتر آورده است، اما نتوانسته کار را آنطور که باید برای مخاطب جذاب کند، شاید فرم تجربی می‌توانست کمک بیشتری به تعامل با مخاطب کند، اما چنین اتفاقی را شاهد نیستیم و در میانه همین ۲۴ دقیقه می‌بینیم که مخاطب کسل شده و تنها به برخی تکه کلام‌های رضا غیور گاه به گاه واکنش نشان می‌دهد و یا اینکه تصویر خود را در دوربین سالن می‌بیند.